Охрид го зачува статусот, УНЕСКО со нов рок од пет години за клучните реформи
Комитетот за светско наследство на УНЕСКО донесе историска одлука Охридскиот Регион засега да не биде ставен на Листата на светско наследство во опасност. Наместо тоа, на државата и е доделен дополнителен рок од пет години за целосно спроведување на препораките за заштита на природното и културното богатство.
Овој исход претставува огромен дипломатски и институционален успех за Македонија, имајќи предвид дека преиначувањето на веќе предложена одлука за впишување на листата „во опасност“ е исклучително ретка појава во праксата на УНЕСКО. Со овој чекор, Македонија се најде во друштво на светски дестинации како Венеција и Големиот корален гребен во Австралија, кои во 2021 година извојуваа слична битка.
Признание за заложбите на Владата
Одлуката на УНЕСКО се толкува како директно признание за засилените напори на Владата во последните две години. По низата негативни извештаи кои се акумулираа од 2017 година наваму, новата стратегија и конкретните чекори на терен беа препознаени и поздравени од меѓународните експерти.
Сепак, петгодишниот рок не е само „грејс-период“, туку строга обврска за реализација на мерките кои со години беа ставени под тепих. Препораките на кои државата ќе мора да работи во наредниот период вклучуваат:
- Ефикасно справување со нелегалните градби на крајбрежјето;
- Подобрување на урбанистичкото планирање и зачувување на автентиката;
- Трајна заштита на Студенчишко Блато и природните хабитати;
- Поефикасно управување со езерскиот регион во координација со локалните власти.
Силна поддршка која носи одговорност
Добиената меѓународна поддршка е потврда за исклучителната универзална вредност на Охрид, но во исто време претставува и сериозен тест за домашните институции. Во наредните пет години, секој преземен чекор ќе биде под постојан мониторинг на УНЕСКО.
Задржувањето на престижниот статус без впишување на „црната листа“ е шанса за Охрид да се развива како врвна светска дестинација за одржлив туризам. Сега, одговорноста е на државните и локалните власти да докажат дека можат трајно да го заштитат едно од највредните природни и културни богатства во Европа.