Две американски ударни групи со носачи на авиони се приближуваат кон Блискиот Исток – растат тензиите со Иран
Тензиите меѓу САД и Иран повторно ескалираат, додека американската морнарица го засилува присуството во Средоземно Море и пошироко кон Блискиот Исток. Носачот на авиони „Џералд Р. Форд” (Gerald R. Ford) влегол во Средоземно Море преку Гибралтарскиот Мореуз, а во регионот веќе е присутна ударната група предводена од носачот „Абрахам Линколн” (Abraham Lincoln) – комбинација која претставува јасен сигнал за подготовка на воени опции паралелно со дипломатските напори.
Двоен носач – повеќе од рутинско распоредување
Присуството на две ударни групи со носачи на авиони во ист регион значително ја проширува американската оперативна флексибилност – од одбрана на воени бази и поморски рути до можност за брза ескалација доколку дипломатијата не даде резултат.
Од Пентагон и официјални извори во американската администрација претходно беше потврдено дека „Џералд Р. Форд” се упатува да ѝ се придружи на групата на „Абрахам Линколн”, заедно со дополнителни разурнувачи и воздушни капацитети кои во изминатите недели се преместувале кон регионот. Двете ударни групи значат повеќе борбени летала, повеќе разурнувачи со наведувани проектили и значително побрзо темпо на одлучување во случај на криза.
Ова се вклопува во поширока стратегија на постепено „подигање на температурата” – доколку преговорите не дадат резултат, воената инфраструктура веќе да биде позиционирана во рамките на командната зона на Централното команда на САД (CENTCOM).
Трамп: Вториот носач е „во случај да нема договор”
Реториката од Вашингтон укажува на ограничен временски прозорец за постигнување дипломатско решение. Американскиот претседател Доналд Трамп изјави дека распоредувањето на вториот носач е потребно „во случај да не се постигне договор”, јасно ставајќи до знаење дека воените подготовки се директно врзани со текот на преговорите за иранската нуклеарна програма.
Техеран без знаци на попуштање
Од другата страна, сигналите од Техеран покажуваат дека Иран нема намера лесно да попушти на клучните точки од преговорите. Регионалната безбедносна слика дополнително се комплицира со воени активности и демонстрации на сила од повеќе страни.
Опасно приближување до точката без враќање
Иако во медиумите се шпекулира за „очекувана интервенција”, во овој момент станува збор за опасно приближување до точката каде што дипломатијата и воените подготовки одат рака под рака. Колку повеќе сили се концентрирани во регионот, толку помал е просторот за грешки, погрешни проценки и инциденти кои би можеле да ја запалат искрата.
Дури и без директен воен удар, самата концентрација на толкава воена моќ ја крева цената на ризикот – за регионалната безбедност, за глобалните енергетски пазари и за стабилноста на целиот Блиски Исток. Секое придвижување на носач на авиони во овој контекст не е само логистика, туку стратешка порака – и кон Иран, и кон регионалните сојузници на САД, и кон домашната американска јавност дека „опцијата на маса” не е исклучиво дипломатска.